در حمایت از کودکانمان افراط نکنیم

irpezeshkan89-1 در حمایت از کودکانمان افراط نکنیم در حمایت از کودکانمان افراط نکنیم irpezeshkan89 1

همه ی والدین موظفند که از فرزندانشان در برابر هر گونه آسیبی، خواه عاطفی و خواه جسمانی، مراقبت کنند. اما این نکته بسیار حائز اهمیت است که کودکانمان مهارت های زندگی در این دنیای پر از آشوب را کسب کنند تا بتوانند خطرهای احتمالی را شناسایی کنند. پرسشی که مطرح می شود این است که چگونه به طور افراطی از فرزندانمان حمایت نکنیم و به آن ها کمک کنیم که این مهارت ها را کسب کنند؟ نکات زیر را مدنظر قرار دهید. 

فضایی امن برای کودک ایجاد کنید

اولین و ساده ترین روش برای کودکان کم سن و سال-کودکان زیر ۲ سال- این است که برایشان فضایی امن ایجاد کنید و به آن ها اجازه دهید که آزادانه به هر سمتی بروند، محیط را جستجو کنند، اشیاء را لمس کنند، به آن ها چنگ بیندازند و آن ها را در دهان بگذارند و یا بجوند. به جای اینکه مدام به کودکتان بگویید:” به اون دست نزن”، ” اونجا نرو”و ” اون رو در دهانت نذار”، برای او محیطی امن فراهم کنید تا آزادانه به اکتشاف بپردازد. این کار مانع از آن می شود که والدین مدام کودک را از خیلی از چیزها منع کنند و دائما در حال گفتن کلمه ی “نه” باشند.
در کنار کودکتان باشید. زمانی که او از منطقه ی امن خود خارج شد، با او همراهی کنید. به آرامی او را هدایت کنید و او را از برخی خطرات دور سازید. به طور مثال، زمانی که سعی می کند به چیز خطرناکی دست بزند دست او را بگیرید و او را از آن محیط دور کنید.

irpezeshkan89-1 در حمایت از کودکانمان افراط نکنیم در حمایت از کودکانمان افراط نکنیم irpezeshkan89 1

عواقب وقایع را برای کودکتان شرح دهید

زمانی که کودک شما به اندازه ی کافی بزرگ شد و قدرت درک گفته های شما را کسب کرد، به او بگویید که به دنبال هرکاری که انجام می دهد چه اتفاقی می افتد. به طور مثال، ” این داغه، اگه بهش دست بزنی می سوزی”. اطمینان حاصل کنید که کودک شما متوجه ی همه ی صحبت های شما می شود. وقتی کودکتان بسیار کوچک است، همه ی چیزی که می شنود این است:” به این دست بزن” و دقیقا چیزی را که شنیده است انجام می دهد. برای این کودکان صرفا گفتن” گرمه” کافی است، البته این گفته باید با لحنی جدی همراه باشد.
کودکان به لحن صدا بسیار حساس هستند، در نتیجه تنها به هشدار دادن به آن ها اکتفا کنید. البته از واژه هایی همچون “نه” و” نکن” هم باید استفاده شود اما نباید بیش از اندازه آن ها را مورد استفاده قرار داد چون بعد از مدتی کودک نسبت به شنیدن آن ها بی اعتنا می شود.

به کودکتان در مورد محیط های امن و محیط های خطرناک آموزش دهید

همزمان با رشد کودک به او آزادی بیشتری بدهید و اجازه دهید فعالیت های بیشتری انجام دهد. هر محیطی تا حدی امنیت و تا حدی هم خطر دارد. اطمینان حاصل کنید که کودک شما تفاوت بین اتاق نشیمن، زمین بازی، فروشگاه و جاده را می داند و یادگرفته است که چگونه در هر یک از این محیط ها از خود مراقبت کند. مراقب باشید که او را از محیط های خارج از خانه نترسانید.
اگر احساس می کنید که کودک شما آمادگی این را دارد که بدون شما در پارک به سمت تاب برود، به او بگویید که می تواند این کار را بکند. به او نکات لازم را بگویید و یادآور شوید که ” من فکر می کنم تو به اندازه ی کافی بزرگ شدی که خودت بتونی به تنهایی این کار رو انجام بدی. فقط حواست به تاب باشه. اگر مراقب نباشی و به تاب نزدیک شی ممکنه بخوره به تو و بهت آسیب برسونه.”، و سپس به او اجازه دهید که به سمت تاب برود. این را به کودک خود القا کنید که تا حدودی می تواند بر وقایع کنترل داشته باشد. به کودک خود فرصت استقلال و مسئولیت پذیری بدهید و همزمان با بزرگ شدن، به او آزادی بیشتری بدهید.

بدون اینکه در کودکتان ترس ایجاد کنید او را در مورد وقایع آگاه سازید

کودکان شما باید در مورد خطرات آگاهی داشته باشند اما نباید با ترس زندگی کنند. آن ها باید بدانند که با غریبه ها همراه نشوند، اما در آن ها حس ترس از همه ی بزرگسالانی که در خیابان می بینند را ایجاد نکنید. همچنین، ترس ها و اضطراب های خود را به آن ها القا نکنید. اگر آن ها ترس شما را ببینند بسیار ترسو بار خواهند آمد. کودکانی که بسیار حساس، تاثیرپذیر و وابسته اند، معمولا آرام و فرمانبردار هستند و خیلی کودکانِ دردسرسازی تلقی نمی شوند. این احتمال وجود دارد که چنین کودکانی افکاری همچون قربانی بودن داشته باشند، مضطرب باشند، منفعلانه فرمانبرداری کنند و در انجام کارها پیشقدم نشوند. یقینا این چیزی نیست که والدین خواستار آن باشند، در نتیجه، اطمینان حاصل کنید که کودک شما در محیط هایی که حضور دارد احساس امنیت می کند و در عین حال از خطرهای احتمالی آگاه است و جانب احتیاط را رعایت می کند.

به کودکتان بیاموزید که از ابزارهای ارتباطی استفاده کند

امروزه تکنولوژی ابزارهای بسیار خوبی را در اختیار ما قرار می دهد. با استفاده از تلفن همراه قادر خواهید بود به کمک GPS از مکانی که کودک شما در آن حضور دارد آگاهی یابید و از سلامت او اطمینان حاصل کنید. به کودکان خود بیاموزید زمانی که قرار است به هر دلیلی دیر از مدرسه به منزل بازگردند به شما از طریق تلفن اطلاع دهند و اطمینان حاصل کنید که کودکانتان شماره های تماس های اضطراری را دارند و می دانند که چه زمانی باید از آن ها استفاده کنند.

irpezeshkan89-2 در حمایت از کودکانمان افراط نکنیم در حمایت از کودکانمان افراط نکنیم irpezeshkan89 2

به کودکتان اجازه ی ناکام شدن را بدهید

کودکتان را با واقعیت روبرو کنید. زمانی که تلاش های او راه به جایی نمی برد و مفید نیست با او به صحبت بپردازید. گاهی نیاز هست کودکان یاس و ناامیدی را تجربه کنند تا مهارت های حل مساله کم کم در آن ها رشد یابد. زمانی که کودک شما در انجام کاری موفق نمی شود از او سوالاتی همچون ” ایراد کار کجا بوده؟” و ” فکر می کنی دفعه ی بعد چه کاری باید بکنی تا به موفقیت برسی؟”، بپرسید. عشق و حمایت خود را به کودکتان نشان دهید اما اشتباهات آن ها را بی اهمیت جلوه ندهید. به آن ها اجازه ی گریه کردن و ناراحت شدن را بدهید.
والدین گرامی، دیر یا زود زمانی می رسد که ما قادر نخواهیم بود از فرزندانمان حمایت کنیم. ما خواهان حمایت کردن از آن ها هستیم اما آن ها همیشه خواستار قدم گذاشتن در دنیایی جدید هستند. در این هنگام است که فرزندان ما باید برای گرفتن تصمیمات آگاهانه و تشخیص دادن خطرات آمادگی داشته باشند. مسئولیت ما به عنوان والدین این است که فرزندانمان را برای داشتن یک زندگی مستقل آماده کنیم نه اینکه بیش از اندازه از آن ها حمایت کنیم.
باید کودکان را رها کرد تا قدم بزنند، از خانه خارج شوند و با دوستانشان بازی کنند، با دوستانشان به اردو بروند و چادر بزنند و به کشف دنیای خود بپردازند. به آن ها این اجازه را بدهید که به انسان هایی انعطاف پذیر، با اعتماد به نفس، مصمم، کنجکاو و مستقل تبدیل شوند، قادر باشند روی پای خود بایستند و شکست های خود را مدیریت کنند.

dr-f-k-web-cover در حمایت از کودکانمان افراط نکنیم در حمایت از کودکانمان افراط نکنیم dr f k web cover

قسمت های زیر را تکمیل کنید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *